Aanpassen aan het arctische ritme: uitdagingen en oplossingen

Slechte nacht en dag-nachtritme

Om 5 uur de wekker en om 7 uur eigenlijk weg. Iedereen heeft eigenlijk slecht geslapen, want om 7 uur ’s avonds was het nog hartstikke licht hier. Eigenlijk wordt het helemaal niet meer donker. De zon gaat rond half 12 onder en die gaat rond half 5 weer op, maar de schemering is best wel lang. Dat betekent dat het eigenlijk helemaal niet meer volledig donker wordt. Het was super lastig om in ons ritme te komen.

Eerste volle dag in de routine

Vandaag was ook nog een keer de eerste volle dag in de routine, met 7 shifts van 1 uur per shift en dan 10 minuten pauze. We nemen dan steeds 12 minuten elk. Met die diepe sneeuw zijn het eigenlijk eenzame dagen, want je wilt niet naast elkaar gaan lopen, want dat is de energieverspilling. Dus we lopen allemaal achter elkaar. We zijn samen en toch ook een beetje alleen, iedereen alleen met zijn eigen gedachten. Bij een shift wisselen we na 12 minuten, als de volgende persoon overneemt, even een high five, een knikje van “well done mate”. In de pauzes is er eigenlijk ook niet echt gelegenheid om met elkaar te praten, want die pauzes gaan ook in volle concentratie. We hebben namelijk maar 10 minuten pauze en alles moet in die pauze: eten, drinken, plassen, eventueel kleding wisselen, de hoedje checken, even orde maken van de pauzeplek. Dat is hartstikke lastig.

Pauzeroutine en strakke timing

Na de tentroutine die we inmiddels een beetje onder de knie hebben, moeten we nu een pauzeroutine gaan zoeken. Waarom is het zo belangrijk om niet langer dan 10 minuten pauze te houden? Dat komt omdat als je een lange pauze houdt, je het snel koud krijgt. Dat ten eerste, maar ook: stel dat je elke pauze 2 minuten te laat weg bent en je doet dat 6 keer per dag, dan betekent dat dat je 12 minuten per dag verliest die je eigenlijk zou kunnen lopen. Als je dat keer 30 dagen doet, zit je op 360 minuten. Dus dat zijn 6 uur en bijna een etappe per dag. Wat een pech. Daarom zijn we er heel strikt in dat iedereen binnen die 10 minuten alles gedaan moet hebben en na 10 minuten echt klaar moet staan om te vertrekken.

Avond in de tent en organisatie

’s Avonds komen we samen in de tent om samen te eten en ervaringen te delen. Omdat de tentroutine nu wat beter inzit en alles veel vlotter gaat, komt er ’s avonds ook langzaam tijd om een beetje te ontspannen. Want vanaf ’s ochtends vroeg ben je eigenlijk gewoon volle bak geconcentreerd aan het werk om alles zo efficiënt mogelijk te doen. Als je opstaat is het koud, dus je wil zo snel mogelijk weg zodat je kan gaan lopen en warm wordt. Dan hebben we die routine voor de dag en ’s avonds moet er een heleboel sneeuw gesmolten worden en je spullen voor de dag erna in orde gemaakt worden. Als je met zoveel spullen en mensen in de tent zit, dan is het heel georganiseerd en heel geregeld, en dan is er ergens weer een handschoen weg, of een sok weg, of een lepel weg. Je verzint het zo gek niet, maar het is wat aan alle kanten.

Afspraken over pauzes en aanpak

Vanavond hebben we het gehad over die post-tent-pauzetijd. We hebben besloten dat we vanaf morgen één Rolo-pauze gaan doen op de dag. We gaan één pauze vijf minuten langer maken, en dat betekent dat we geen acht uur onderweg zijn, maar acht uur en vijf minuten, want die vijf minuten gaan we wel maken. We hebben al afgesproken dat als je een tent-eventje niet redt in de pauze, dat de rest gewoon van je trekt, want we zitten in de sneeuw. De voorste is zeker niet de snelste die daar op nulmeters staat te trekken. Dat betekent dat als je een pauze allemaal nodig hebt om je dingetjes af te maken, je daarna achteraan gaat lopen. De voorste houdt dan achterop in de gaten of we niet mensen achteraan moeten bijtrekken. Morgen gaan we kijken hoe dat gaat.

Afstand, voortgang en routepunten

Vandaag hebben we meer afstand gehaald eigenlijk. De eerste keer dat we dat vanaf vroeg op de dag hebben gedaan zonder probleem, de eerste keer dat we 20 kilometer hebben afgelegd, en we hebben ook op de tweede best een punt gehaald, namelijk het weerstation van Dirk van As (onze ondersteunenden meteoroloog). We hebben een aantal punten op de route, van west naar oost. Het is toch een beetje opgedeeld omdat het wat makkelijker is. De eerste was de ijsval uit te komen. Dat is ons gelukt. De tweede was het weerstation. Nu gaan we op weg naar DYE2, dat is het verlaten radarstation uit de Koude Oorlog.

Daarna komt het punt dat we de halve weg zijn in kilometers, dan komt het punt dat we op het hoogste punt van de ijskap zijn, en dan zoeken we naar de finish. Daar zitten we nog steeds tussen de 5 en de 10 dagen tussen. Het is wel een stuk afgesloten en we hebben een stuk gewonnen. We gaan kijken of we het morgen nog een keer kunnen aanhalen. De strategie heeft wel gewerkt, want de sneeuw was veel beter. We hebben met z’n allen besloten dat we het gewoon op deze manier gaan aanpakken. Tot morgen.