Vroeg starten in een veranderend landschap

Vroege start en temperatuur

Vanochtend zijn we weer super vroeg begonnen. Om vijf uur waren we al op pad, dus dat betekende om drie uur de wekker. En toen was het min 10 buiten, maar omdat de wind wat is aangetrokken, was de gevoelstemperatuur min 20, dus dat was best wel eventjes fris. Maar eigenlijk kwam al in de eerste shift de zon op, dus dat maakte heel veel goed en het werd echt meteen merkbaar warmer als de eerste zonnestralen op je schijnen.

Het landschap en perspectief

Nu we echt die ijsval uit zijn, krijgen we ook pas echt een idee hoe het is om hier te lopen. En het is eigenlijk niet goed te beschrijven. Het is heel onwerkelijk. Alles om je heen is wit, behalve de hemel, als je zon hebt tenminste. Als er wolken zijn, zijn die ook wit, dus dan wordt het helemaal ingewikkeld. Maar het is ook alsof je in een hele grote ronde bal loopt die alsmaar omhoog gaat en waarvan je denkt: ach, als ik maar daar op dat punt aan de horizon ben, dan kan ik over het topje heen kijken. Alleen dat topje gaan we gewoon nog twee weken niet bereiken. Dus ik weet niet of veel van onze luisteraars fietsen, maar hoe irritant het is als je denkt: ik ben bijna boven aan de heuvel, en dat de heuvel dan stiekem nog een beetje langer doorgaat—nou, dat is hier het geval, continu. Maar dat heeft ook wel weer zijn charme, want je gaat ook stoppen met zoeken naar dat punt waar je over die heuvel heen kan kijken. Het is wat het is. En als de zon dan op de sneeuw schijnt en het is zo’n heldere lucht als vandaag, dat is zo fantastisch mooi om te zien.

Risico’s en impact van fouten

Dan is het een hele liefelijke  omgeving en tegelijkertijd weet je dat als het weer ook maar net iets anders doet, en je voelt het ook vandaag met de koude wind die we hadden, als je ergens een klein foutje maakt—net even te lang je handschoen uit of net ergens een ritsje niet dicht of niet genoeg gegeten, niet genoeg gedronken—dat wordt meteen afgestraft. Dan heb je het koud, dan is het onaangenaam en dan is het best wel lastig om het mooie nog te blijven zien en jezelf weer warm te krijgen. Terwijl als dat gelukt is, is het allemaal weer fantastisch. Dus het gaat heel erg op en neer. En gelukkig is het positieve en het mooie vooralsnog absoluut overheersend en dat zorgt er ook voor dat de moraal hartstikke goed is nog.

Teamdynamiek en fysieke klachten

We gaan ook elke dag soepeler als team en beter als team. Hoewel het hier en daar wel een beetje kraakt en piept, maar dan vooral fysiek. Er zijn best wat blaren, droge vingers die gaan kloven en die dan erg zeer gaan doen. Toch een beetje moeite met slapen, een beetje gekke tijden om te slapen en natuurlijk ook gewoon de continue inspanning, ander eten. Er is last van de maag en iedereen heeft wel last van een van die dingen of een combinatie van die dingen. Maar ook daar kunnen we elkaar eigenlijk best goed mee helpen. Op het niveau dat als je je verkeerde zakje hebt meegenomen terwijl je even naar buiten ging voor nummer twee, dat je even naar binnen kan roepen: jongens, kan iemand mij even het wc-papier komen brengen? Dat zit daar en daar in mijn Arctic bedding. Dus jullie merken, we leren elkaar steeds beter kennen.

Praktische aanpassingen en incidenten

Bij het tent opzetten hebben we nog eventjes de puntjes op de i gezet, omdat het de komende dagen nog harder gaat waaien. Dus alles nog een keertje goed doorgenomen en ook gekeken naar hoe moet die tent nou echt strak staan, zodat we straks niet een keertje per ongeluk wegwaaien. Dat zou ook jammer zijn. En nog een klein puntje wat vandaag misging, was dat er een geïsoleerde Nalgene kwijt was. Dat is zeg maar zo’n plastic fles met een isolatiehoes eromheen, waardoor je water langer warm blijft. Maar er was ook een thermos kapot. Dus om als groep voldoende middelen te houden, vonden we het toch de moeite waard om even terug te lopen. Maar eventjes teruglopen naar het vorige pauzepunt betekent daarna wel een inhaalrace van twee uur. Want de rest van de groep kan niet een uur blijven zitten wachten. Dus dat betekent dat er iemand terug moet zonder pulka, een andere pauzeplek checken, terug weer naar zijn pulka. En de groep is ondertussen al bijna een uur doorgelopen. Maar goed, ook dat is allemaal gelukt.

Vooruitblik op morgen

En morgen gaan we dus nog een klein beetje eerder vertrekken. Want dan wordt ook de navigatie wel lastiger, omdat het dan bewolkt is. En dan zie je gewoon helemaal geen perspectief meer. Je ziet—ja—alles is gewoon een witte wolk. Dus wat gaat omhoog, wat gaat omlaag, richting houden is heel ingewikkeld. En ja, het wordt weer een volgende etappe in deze bijzondere reis.