Routine en uitdagingen op dag 4 van onze Groenland expeditie

Dag 4 en de routine die begint te komen

Zo, dag 4 alweer. De routine begint te komen. De ploeg mocht vanochtend een beetje uitslapen. Dat hadden ze wel verdiend na 2 superzware dagen. Bovendien zou het zicht vanochtend erg slecht zijn. Daarom zijn we pas om half 8 opgestaan en waren we om 10 uur op pad, dus binnen 2,5 uur. Dan denk je: dat duurt kei lang. Ja, dat is ook wel zo. Maar het gaat elke dag een klein beetje sneller. We hopen uiteindelijk binnen 2 uur na het opstaan op pad te kunnen zijn als we de routine goed onder de knie hebben. Daar vertel ik later nog wel een keer meer over.

Zwaar trekken en onverwacht spoor

Vandaag was er nog een heleboel anders te vertellen. Toen we vanochtend vertrokken, leek het net alsof er nog altijd stenen in die stomme pulka zaten. Daar hadden we gisteren ook al een beetje last van. Toen dachten we: dat is een typisch dag 3-gevoel, dat die pulka’s opeens een stuk zwaarder zijn, in plaats van dat er al een kilo of 3, 4 aan eten en brandstof uit is, omdat je natuurlijk steeds lichter wordt. Maar vandaag was het nog niet heel veel beter. De dikke sneeuw hielp ook niet mee. Die was nog niet heel erg gebonden, dus het was heel zwaar om de pulka erdoorheen te trekken. Na een half uur dachten we: kijk, loopt daar nou iemand voor? In de verte zagen we twee voetjes met iets wat een klein streepje leek erachter; dat zijn dan de ski’s. We moesten daar een beetje omheen. En ja, waarom zou je zo’n moeite doen als iemand dat zelf al voor je gedaan heeft? Bovendien leek het erop dat ze behoorlijk de goede kant op gingen, iets met naar het oosten. Dus we dachten: in plaats van parallel zelf door de sneeuw te lopen ploeteren, kunnen we daar gewoon achteraan.

Binding kapot en repareren in het veld

We waren bijna bij hun spoor toen de binding van een ski eruit vloog. En dan niet één schroefje, maar meteen de hele binding. Die zat nog aan de schoen vast, en Neil liep zonder ski verder. Maar we zijn natuurlijk op veel dingen voorbereid en hebben een repairkit bij ons. Dus ook op dit. We hebben met de hand nieuwe gaatjes geboord en de binding weer vastgeschroefd. Daarna gingen we weer verder. We liepen 40-12 minuten, of kort, en dan 10 minuten pauze. Het spoor dat we volgden was bijna een soort highway. Het waren niet alleen die twee mensen die daaroverheen hadden gelopen, maar ook een grote groep van IceTrek. Die zijn met tien personen en twee gidsen. Later beseften we dat ook de groep van Annie Agans voor ons uit liep, maar die waren hier al een dagje eerder.

Nog meer pech, maar wel meters maken

In het tweede uur dachten we: nu kunnen we echt lekker meters maken, nu gaan we vooruit. Opeens van achter weer: stop! Nog een keer een binding eruit, maar nu van een andere ski. Ondertussen konden we dat ook heel goed en ging het hartstikke vlot. We hebben de binding weer opnieuw opgezet. Nu heeft Neil in elk geval twee ski’s die weer in evenwicht zijn, want als je de binding er opnieuw opzet moet je hem op een andere plek zetten. Nu zitten ze op allebei zijn ski’s op dezelfde plek. Na ook nog wat gedoe met stokken en blaren hadden we al aardig wat vertraging opgelopen. Omdat het zo’n supermooie dag was en omdat het morgen hard gaat worden — wat heel lastig is met de vellen onder je ski’s, want dan plakt de sneeuw er niet goed aan — besloten we om in plaats van een korte dag een lange dag te maken en gewoon de acht uur vol te maken. Misschien maken we morgen een korte dag.

Inhalen, kamp opzetten en een “douche”

Aan het einde van de dag zijn we twee Noorse dames voorbijgegaan. We hebben een praatje gemaakt en gegevens uitgewisseld. Daarna zijn we ook de grote groep nog voorbijgegaan. Ongeveer een kilometer verderop was het voor ons tijd om kamp te maken. Rond zes uur zijn we gestopt, lokale tijd, in een heerlijk zonnetje zonder wind. Er was dus alle tijd en gelegenheid voor een echte douche: met een stukje zeep en wat sneeuw in je hand laten smelten, en dan je oksels, je kruis, je gezicht en je nek even wassen. Niet in die volgorde, niet van boven naar beneden, maar het was echt heerlijk. Als ik nu naar het kamp kijk, zie ik Jasmijn buiten zitten om de vblog te schrijven. Ik heb zelf net ook nog even buiten gezeten. Maar morgen ziet de weersvoorspelling er heel anders uit, met harde wind, weinig zicht en waarschijnlijk een hoop snowdrift. Dus we gaan er zien wat we ervan kunnen maken.