Avontuurlijke expeditie op Groenlands eindeloze vlaktes

Eindeloze vlakte en dag met ups en downs

Ik sta dit hier in te spreken op een eindeloze vlakte. Aan de randjes zien we nog wel wat restjes van de gletsjervelden. De zon gaat net onder aan de horizon en het is een dag geweest met ups en downs, eigenlijk voor de hele ploeg. Vanochtend heb ik zelf overleg gehad met ons basiskamp omdat ik dacht: het schiet niet op. We zijn hier maar aan het ploeteren en hoe moet dat dan toch, gaat dat wel goed, doen we misschien niet iets verkeerd? Na bemoedigende woorden vanuit basiskamp bleek dat we eigenlijk heel goed bezig zijn. Gisteren is bijvoorbeeld een van de andere teams op de ijskap zelfs in de tent gebleven omdat het zichtbaar slecht was. En die 5 kilometer die we hebben afgelegd in ruim 7 uur ploeteren, is toch echt weer een stukje dichter bij het eindpunt.

Veiligheid en aanpak met klimgordels

Ik denk dat we toch enigszins hetzelfde pad moeten blijven volgen, met de klimgordels aan. Niet aan een touw, maar wel met de klimgordels om. Vanaf het middel zit er een statisch touw aan vast met een karabiner aan de schouder, zodat mocht er iets gebeuren en iemand bijvoorbeeld tot zijn middel vast komt te zitten of net een stukje verder in een spleet verdwijnt, we heel makkelijk een redding kunnen uitvoeren.

Terrein, zicht en tempo

Gisterenavond had ik namelijk het idee dat het best wel lastig terrein zou worden waar we doorheen moesten. Maar wat blijkt: met zicht was het eigenlijk easy peasy. We gingen er zo snel doorheen, echt als een speer. We hebben meer dan 2 kilometer afgelegd in het eerste uur. Tegen de tijd dat we de tweede pauze ingingen, hadden we eigenlijk al zo’n beetje de dagafstand van gisteren gehad. Het maakt echt een enorm verschil of je met of zonder zicht door zo’n terrein navigeert. Het leuke was dat daardoor iedereen aan de beurt is gekomen om te oefenen met navigeren en je weg te zoeken door dat rollende terrein heen, om zo min mogelijk hoogtemeters te maken. Dat betekent dat je een beetje door de bulten heen moet zigzaggen en toch ongeveer de juiste koers aanhouden, wat super lastig is. Maar ja, dat is een kwestie van veel oefenen en dat hebben we vandaag gedaan.

Problemen met schoenen en oplossing

Expeditie betekent ook dat je van strategie moet wisselen als iets niet werkt. In de tweede pauze hebben we bij iemand de wandelschoenen uitgetrokken. Die waren nat, ’s ochtends waren ze bevroren en er zaten natte sokken en natte voeten in. Hij liep eigenlijk al 2 uur met koude tenen. Toen ik dat hoorde, heb ik gezegd: oké, we gaan nu meteen die schoenen uittrekken. We hebben zijn tenen bekeken en dat ging gelukkig nog net goed. Maar hij moest van mij op skischoenen verder. Dat was nog een beetje een gedoe met de  mini-crampons, want die hebben zo’n rubberrand die je om de schoenen moet trekken, met ijzertjes en een beetje spijkertjes aan de onderkant. Een skischoen is natuurlijk een flink stuk groter dan een wandelschoen. Maar als het ene niet werkt, moet je het andere proberen. Al snel werden zijn voeten weer warm en prettig, dus dat ging goed.

Koers aanpassingen en terrein

We gingen proberen een beetje naar het oosten af te buigen, maar het terrein duwde ons steeds een klein beetje naar het zuidwesten, waar het net wat makkelijker te belopen is. Bovendien hadden we weer minder zicht. Voor we het wisten waren we weer door een mega spletenveld aan het navigeren, op en neer en links en rechts, scouten en steile hellingen nemen. Ik dacht: dit werkt dus ook gewoon helemaal niet. Dus we hebben een radicale koersverandering gedaan en zijn strak naar het noorden gelopen, nou ja, zo strak als mogelijk is tussendoor, om op een ander moment weer naar het oosten af te buigen. Dat lukte.

Diepe sneeuw en overstap op ski’s

Daarna was vooral de diepe sneeuw het probleem. Er is zo’n dik pak sneeuw gevallen dat we een beetje enkel diep door de sneeuw liepen te beunen. Zeker voor de eerste persoon is het super zwaar om je slee erdoorheen te trekken. Toen dachten we: diepe sneeuw is het probleem, daar hebben we ski’s voor. Dus we zijn veel eerder dan verwacht onze ski’s gaan aantrekken. Na een paar opstartstruggles hebben we nog best even meters kunnen maken op die sneeuw.

Laatste shift, kamp en vooruitkijken

Het laatste stukje: we wilden eigenlijk wat langer doorlopen omdat we goed weer hadden, maar de tijd was echt op. De laatste shift hebben we 8 minuten per persoon gedaan, maar zelfs dat lukte eigenlijk niet meer. Dus we hebben hier kamp gemaakt waar we na de laatste persoon uitkwamen, eigenlijk de voorlaatste, maar goed, als het op is, is het op. We hebben kamp gemaakt, het zonnetje kwam er weer bij en het was zo’n heerlijk gevoel om op ski’s te staan. Overal om je heen zie je wit. Nou gaan we dat natuurlijk nog 28 dagen doen, dus misschien gaan we dat ook wel een keer zat worden. Maar voor nu zijn we hartstikke blij dat we het moeilijkste stuk hebben gehad en nu lekker in ons tentje kunnen kruipen en morgen weer verder.