Avontuur op Groenlands ijskap: start expeditie Point 660

Klaar voor vertrek naar Point 660

We zijn er weer en we zijn er klaar voor. Dat moet ook wel, want morgenochtend om half negen lokale tijd worden we opgehaald door Chris om naar Point 660 te worden gebracht. Superspannend, maar tegelijkertijd ook helemaal niet. Het is gewoon een tocht zoals altijd, alleen in een net wat bijzonderere omgeving. Zeg maar een heel veel bijzonderere omgeving. En een beetje langer dan anders. Maar met deze club gaat dat helemaal goed komen.

Eerste keren: crevasse rescue en brandstof halen

Vandaag was een dag van eerste en laatste keren. Eerste keren voor iedereen eigenlijk om aan het touw een crevasse rescue te doen. Een spleet, een gletsjerspleet, reddingsoefening. Want stel je voor: aan het begin en het einde van de ijskap, waar het ijs als het ware breekt aan de randen, zitten grote spleten. Het zou zomaar kunnen dat iemand van ons daar in valt. Dan is het toch wel prettig als de rest je eruit weet te krijgen. Dus dat hebben we vandaag geoefend. Ik heb zelf ook voor het eerst uit een olievat benzine getankt. We hadden nog brandstof nodig voor onze branders. We werden met de auto weggebracht naar een plekje ergens achter het vliegveld. Daar staan, om het hoekje tussen de containers, een paar olievaten. We moesten dat olievat kantelen zodat we vanuit het olievat in een klein zwart emmertje de brandstof konden gieten. En vanuit dat kleine zwarte emmertje konden we met een grote trechter de brandstof in onze jerrycans gieten. Dat was een heel proces, maar het is allemaal gelukt.

Geweer en ijsberen

Het enige wat vandaag niet gelukt is, is oefenen met schieten. Het geweer krijgen we pas morgen. Gelukkig is het nog niet zo druk op de ijskap dat we daar niet een keer met het geweer kunnen oefenen en kunnen voelen hoe dat eigenlijk is. We hebben het geweer pas nodig als we aan de oostkant komen, waar we ook daadwerkelijk berenwacht moeten doen. Daar zou het kunnen dat we te maken krijgen met ijsberen. Dat geeft ons nog zeker drie weken om ergens een dag te zoeken waarop we met het geweer kunnen schieten om te oefenen.

Laatste keren en afscheid

Naast alle eerste keren was vandaag ook een dag van laatste keren. De laatste keer lekker douchen. De laatste keer slapen in een bed. De laatste keer eten op een stoel. Tegelijkertijd stond deze dag ook in het teken van, tussen de laatste voorbereidingen door, afscheid nemen van vrienden en familie. We zijn straks echt een maand onbereikbaar. Hoewel onbereikbaar niet meer zo onbereikbaar is als vroeger, omdat we dagelijks met onze satelliettelefoon een blog kunnen inspreken, zijn we toch een hele maand lang weg van alle digitale prikkels, input en drukte.

Een maand lang van A naar B

We hebben een hele simpele en tegelijkertijd heel lastige taak: elke dag opstaan en ons van A naar B verplaatsen. Het liefst van Oost naar West, anders weet ik ook niet waar we uitkomen. Aan het einde van de dag zetten we ons tentje weer op, smelten we sneeuw en gaan we slapen. We gaan zien hoe het is om 30 dagen zonder telefoon, zonder social media, zonder drukte, zonder auto’s en zonder ergens anders naartoe te hoeven behalve richting de horizon, de goede kant op, een hele maand door te brengen.