Start van een adembenemende expeditie op Groenlands ijskap

Vertrek en rit naar Point 660

We zijn eindelijk op pad en wat een dag was het, echt een cadeautje. Het was intens mooi weer, met zon en warmte. Alleen al de rit naar Point 660 toe, een drop-off point voor de expeditie en eigenlijk voor alle expedities, was supergaaf. We hebben uitzicht gehad op een aantal gletsjers, op de Russell Glacier en de Randy Glacier, en uiteindelijk die eerste blik op die immense ijskap die zo uit het landschap oprijst. Als je tegen die muur van ijs aankijkt, denk je: hoe gaan wij hier omhoog komen, hoe dan? Tijdens de rit ernaartoe hebben we ook muskusossen gezien, rendieren gezien en ripas, dus een soort sneeuwkogels, en sneeuwhaas. Er was dus heel veel wild tussen Kangerlussuaq en de ijskap. Hier op de ijskap is dat natuurlijk niet meer het geval. Gelukkig maar, want als er hier wild was, dan waren het ijsberen, maar daar hoeven we ons op dit moment geen zorgen over te maken.

Onverwacht snelle start op de ijskap

Eigenlijk kregen we vrij kort na de drop-off opnieuw een cadeautje. We hadden ons helemaal ingesteld op minstens drie uur heen en weer slepen met passen om over de moraine heen tot aan de rand van de ijskap te komen. Maar wat schetste onze verbazing: we konden eigenlijk vanaf het drop-off point zo in het ijs opstappen, om een klein heuveltje heen. Ik dacht nog: daar achter zullen wel rotsen beginnen. Maar nee, we konden gewoon zo via een soort ramp vanaf het meertje omhoog de ijskap op. We hebben onze eigen route gekozen. Er was één expeditie eerder dan ons vertrokken, dus we hadden hun sporen kunnen volgen. Dan hadden zij voor ons al stukken verkend en hadden wij gewoon kunnen volgen, maar daar was eigenlijk niks aan. Dus wij vonden dat we onze eigen route gingen kiezen.

Routekeuze en eerste obstakels

Dat ging de hele dag supergoed. Het was veel makkelijker dan verwacht en we schoten hartstikke hard op. Totdat we na ongeveer een uur en 10 minuten ergens een mooi plekje vonden waar we een hoekje om konden. Toen werd het wat hobbeliger en rafeliger, met grotere wanden. We dachten: dat is niet handig om daar onze weg doorheen te zoeken. We kwamen terecht in een veld met gletsjerspleten, met superhoge sneeuwmuren links en rechts. Het was heel lastig om koers te houden en überhaupt een veilige route te kiezen. Vannacht en morgen gaat het sneeuwen en is er minder zicht. Op het moment dat het gaat sneeuwen kun je die gletsjerspleten veel minder goed zien en moeten we misschien aan het touw, wat heel lastig lopen is en ook heel erg gaat vertragen.

Langere dag door omweg en zwaar werk

We hebben daarom besloten om toch nog een stukje door te lopen om dat veld uit te komen en weer op een goede koers te belanden, met ijsheuvels, een soort ijsduinen die er meer uitzien als teletubbieland in plaats van een alpien berggebied. Met al het sjouwen en het ijs en met vier man één slee omhoog duwen en aan de andere kant weer laten zakken, duurde het nog een uur of twee voordat we dat veld uit waren en weer in de glooiende duinen terechtkwamen. Dus eigenlijk werd het onverwachts een beetje een lange dag. Dat gebeurt anders nooit. Er zijn mensen die dat snappen.

Ontmoeting met ander team via coördinaten

Wat ook leuk is: toen we dat hoekje omkwamen, riep iemand: hé, we kunnen het andere team zien. Dat team had ons gisteren een berichtje gestuurd, want zij waren een digitale camera, een Canon fotocamera, in het busje van de drop-off vergeten en vroegen of wij die mee konden nemen. Dat hebben we natuurlijk gedaan. Vanaf het punt waar we ze in de verte konden zien, hebben we via de satelliet onze locatie uitgewisseld, dus exact de coördinaten. Daarna hebben zij drie kwartier naar ons toe gewobbeld, nadat ze zelf kamp hadden gemaakt. Twee man zijn drie kwartier onze kant op komen lopen om die spulletjes op te halen, en ze waren er dolgelukkig mee. Zelfs op Groenland kun je dus bezoek krijgen. Wij gaan in ieder geval lekker ons eigen plan trekken.