groenland22 Avontuur op Groenland: expeditie-uitdagingen en verrassingen

Avontuur op Groenland: expeditie-uitdagingen en verrassingen

Meld je aan voor de Expeditie Newsflash.

Ontvang tijdens de expeditie alerts van nieuwe blogs in je mail.

Verwenmoment bij Camp Raven

Vanochtend hebben we echt geboft. We werden bij Camp Raven door het personeel verwend met warme koffie, bananen en verse sinaasappels en appels. Het was eigenlijk heel surreal dat je op een plek die zo ver overal vandaan ligt, met vers fruit in je handen staat en naar Dye-2 kijkt terwijl je een banaantje staat op te knagen. Ja, gewoon heel apart. Omdat het al ontelbaar lang niet zonnig is geweest en onze expeditie toch voornamelijk vertrouwt op zonne-energie, eigenlijk alleen op zonne-energie, om alle apparatuur op te laden die voor communicatie en veiligheid nodig is, was het heel fijn dat ik mijn powerbanks ook even mocht opladen bij Camp Raven. Het voelde bijna alsof we vakantie hadden. We konden vanochtend uitslapen, werden verwend met lekker fruit, koffie en opgeladen powerbanks. Het voelde echt een beetje alsof we onze vakantie in die soort verlaten toen we weer wegliepen.

Op pad in grauw weer en beperkte zichtbaarheid

De dag begon verder tijdens het lopen eigenlijk net als de afgelopen dagen: grauw, grijs, alleen maar wit, nul zicht en veel wind. Maar we hadden zoiets van, we gaan er vol goede moed tegenaan. We lopen nu in shifts: vier keer twintig minuten, dus één uur en twintig minuten aaneengesloten lopen en dan tien minuten pauze. Dat doen we zes keer, dus in totaal zijn we negen uur onderweg. In de derde shift vonden we sporen. Dat waren de sporen van de twee noordse dames die een beetje voor of achter ons lopen, maar die we eigenlijk al een hele tijd niet meer gezien hadden, omdat we gewoon geen uitzicht hebben en alleen maar wit om ons heen zien. Toen we die sporen in de sneeuw zagen, was dat wel fijn, want die konden we volgen en dat scheelt in het navigeren.

Navigeren en koers houden

Navigeren op je windvaantjes is namelijk nog niet zo makkelijk als het lijkt. Op de een of andere manier krijgen we dat nog niet zo goed onder de knie en bewegen we redelijk veel naar links en naar rechts, waardoor we veel meer afstand maken dan dat we daadwerkelijk voorwaarts gaan. Toen we een stuk in het spoor van die dames konden lopen, merkten we dat het echt heel fijn is om gewoon even meters te maken. Aan het einde van de derde shift klaarde het weer zowaar ook op en werd het langzaam steeds zonniger. Toen zagen we in de verte ook die twee noordse dames lopen. Na een poosje haalden we ze in. Ze hadden net pauze gehad en hadden gezien dat wij eraan kwamen. Het was heel fijn om even een praatje te maken en met elkaar te delen wat we de afgelopen dagen hadden meegemaakt, waarna we ieder weer onze eigen weg gingen. Het was ook grappig om te zien dat wij hun koers verder volgden, waardoor het heel zichtbaar werd dat wij toch wel wat extra meters maken. Aan de ene kant kun je dat zeggen, maar als het team het ook ziet, wordt het veel tastbaarder. Vanmiddag hebben we, nu we wat beter zicht hadden, echt goed geoefend om weer meer in een rechte lijn te lopen, ook als we het alleen met de windvaantjes moeten doen. Ik heb er goede hoop op dat we de komende dagen weer wat lekkere voortgang kunnen boeken.

Afstand, vellen en omstandigheden

Vandaag hebben we zo’n 21 kilometer afgelegd. We hebben hier en daar nog wat vertraging gehad omdat we vellen moesten wisselen en omdat dat niet zo goed werkte doordat de vellen niet wilden plakken. Die vellen zijn eigenlijk een soort huid die je onder je ski plakt. Er zitten haartjes op die de ene kant op meebewegen en de andere kant op wrijving geven. Dat helpt je om af te zetten. Als de sneeuw heel glad is en het vrij hard omhoog gaat, is het heel moeilijk om af te zetten. Ook als je hele hoge sastrugi hebt, dat zijn een soort sneeuwduinen die door de wind worden gevormd, is het heel lastig om voldoende grip te hebben om je pulka daar overheen te trekken. Als je in plaats van korte vellen, die maar een klein stukje van je ski bedekken, lange vellen gebruikt, heb je meer wrijving. Daardoor is het moeilijker om vooruit te komen, maar heb je wel meer grip om je pulka over hindernissen heen te trekken. Als het goed is, is dat nu allemaal opgelost.

Vooruitblik en veranderend referentiekader

We gaan kijken wat morgen brengt. Als het goed is, is het in de ochtend nog redelijk weer en in de middag, verrassing, gaat het weer waaien. We gaan het zien. We zijn er inmiddels aan gewend. Toen het vanochtend best hard waaide, zeiden we tegen elkaar dat het eigenlijk best een mooie dag was. Het is bizar hoe je je referentiekader, ook wat wind betreft, zo kunt verschuiven. Wat eerst een dag was die eigenlijk helemaal niet fijn was, voelt nu als: het is best redelijk weer, we kunnen mooi meters maken.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.