Vastlopen in de sneeuw: een dag op expeditie in Groenland

Een kort dagje ondanks een vroege start

Dat was een keer een heel kort dagje eigenlijk. Ondanks dat we om half twee ’s nachts al zijn opgestaan en om vier uur op pad waren, liepen we eigenlijk rond negen uur ’s ochtends vast in de sneeuw. In die zin dat als er verse sneeuw valt en de temperaturen zo rond de nul graden zijn, de sneeuw heel erg aan je ski’s en aan je vellen gaat plakken.

Dus nadat we drie shifts van een uur hadden gelopen, met een beetje pauze tussendoor, hebben we de vellen eraf moeten halen, omdat de sneeuw begon te plakken. En eigenlijk tijdens de vierde shift begon de sneeuw ook aan de kale ski’s te plakken, zodanig dat iedereen het gevoel had dat hij op hoge hakken onderweg was.

Tempo en vermoeidheid in het team

Dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling. Eigenlijk kwamen we nog steeds best goed vooruit. We gingen nog steeds tussen de 2,5 en 3 kilometer per uur. Alleen kostte het heel veel moeite en energie.

Het hele team is ondertussen best wel moe en enigszins toe aan een rustdagje. Maar ja, als er dan morgen een storm op stapel staat, ga je dat niet op zaterdag doen; dan ga je dat op zondag doen.

Besluit om vroeg kamp te maken

Dus we hebben even met elkaar overlegd en besloten om vandaag heel vroeg kamp te maken. We zijn om 09.45 uur al gestopt vanochtend. Het is nu drie uur en we gaan nu naar bed. En om elf uur komen we er dan weer uit om om één uur ’s nachts verder te lopen.

Dan hopen we tot het moment dat de storm zich aandient te kunnen lopen en vlak daarvoor kamp te gaan maken.

Geen normaal dag- en nachtritme

Het is eigenlijk wel grappig om nu om drie uur, nadat we avondeten op hebben, tegen elkaar te zeggen: nou, welterusten. Maar omdat we hier geen enkele referentie hebben qua tijd, anders dan wat we zelf aan het doen zijn, en iedereen toch wel moe is, voelt het ook gewoon alsof we ’s avonds naar bed gaan.

Het maakt eigenlijk ook niet zoveel uit of je om drie uur ’s middags of om elf uur ’s avonds naar bed gaat, want licht is het toch. Dus in die zin heb je eigenlijk geen houvast aan hoe laat het is en wat een logisch dagritme is.

In feite komt het erop neer dat we lopen wanneer we kunnen op dit moment, wanneer de wind en de neerslag en de temperatuur en andere omstandigheden dat toelaten. En zodra dat even niet gaat, maken we kamp en doen we ons ritueel alsof het avond is.

Eten, energie en weinig rustmomenten

Het is nu even wat moeilijker om de motivatie te hebben om je avondeten op te krijgen. Maar goed, dat komt ook wel weer goed en iedereen heeft zijn best gedaan om het toch weg te werken, want al dat eten is ook hartstikke belangrijk voor je herstel.

We hebben zo’n beetje 6000 kilocalorieën per persoon per dag mee. Je ziet in de eerste week dat het lastig is om dat allemaal weg te werken, niet alleen omdat je nog niet zo’n honger hebt, maar ook omdat we nog aan het zoeken zijn naar wat je wanneer eet.

Het is best veel eten waar je ergens een momentje voor moet vinden om het op te eten. En er is eigenlijk heel weinig rust. Want als je niet aan het skiën bent of geen 10 minuten pauze tussen het skiën hebt, dan ben je wel de tent aan het opzetten. Of je bent sneeuw aan het smelten. Of je bent even je kleren aan het wisselen of kleine reparaties aan het uitvoeren.

Voor je het weet is het dan alweer bedtijd om aan je 8 uur slaap te komen. Vooral omdat we ons ritme eigenlijk steeds verder naar voren hebben moeten schuiven in verband met het weer en de sneeuwomstandigheden. Dat betekent dat er heel weinig relaxtijd is geweest.

Extra tijd en het plan voor de storm

Dus om vandaag vroeg kamp te maken en om elf uur weer op te staan, wat dus eigenlijk betekent dat we, even rekenen, 13 uur hebben tussen stoppen en weer opstaan, betekent dat er ook eventjes wat ruimte is om te ontspannen, een klein tukkie te doen en wat dingetjes te doen waar je normaal gesproken niet aan toe komt.

Dus we gaan met volle moed weer op pad vannacht om 1 uur. Dan gaan we proberen om een volle dag, of misschien zelfs een extra shift te doen, om zoveel kilometers als mogelijk erin te krijgen voordat we kamp moeten maken en ons gaan ingraven voor de storm die ons te wachten staat.

En gelukkig gaat die storm ook vrij snel weer over. Die wind komt heel snel opzetten, dus ergens tussen 10 en 12 uur morgenochtend gaat de wind heel hard aantrekken. Dan is het een uurtje of 8 echt storm en daarna zwakt de wind alweer af.

Dus het zou zomaar kunnen dat we maandagnacht rond een uur of 2 opstaan en dan om een uur of 4 ’s ochtends weer verder kunnen, terwijl we eigenlijk een soort van rustdag hebben gehad.