Stormtactieken en navigeren in de barre kou van Groenland

Update vanuit de slaapzak en de storm

Vanavond een update vanuit de slaapzak. Het is half zeven ’s avonds en iedereen ligt al in bed, hoop ik, want dat kan ik niet zien. Iedereen ligt in zijn eigen tent, omdat we in een storm zitten. Ik weet ook niet of je de wind op de achtergrond kunt horen die aan de tent flappert, maar als dat zo is, kun je je misschien voorstellen hoe het er buiten uitziet. Het sneeuwt en er is heel veel snowdrift en er waren windstoten tot 80 km per uur. Dus we hebben serieuze maatregelen moeten nemen om de tent te beschermen. We hebben een mooie muur gebouwd en de tent een stukje ingegraven. Het is eigenlijk al vanaf 12 uur vanmiddag aan de gang. Alles houdt zich goed, dus we kunnen met een gerust hart naar bed. Als er om twee uur vannacht de wind gaat liggen, dan blijven we stiekem nog even een uurtje langer liggen om nog te genieten van wat minder wind en misschien een beetje goede slaap. En dan gaan we om drie uur opstaan en om vijf uur weer op pad.

Navigeren zonder referentie

Net als vanochtend gaat het dan waarschijnlijk weer heel slecht zicht zijn. Je kunt op de foto zien dat op het moment dat je op pad gaat, je echt geen idee hebt. Er zijn hier geen bergen, geen bomen, dus je hebt geen referentie voor je navigatie. Niks anders eigenlijk dan de wind. Dus wat we de hele dag doen, is dat we bij een wissel van een shift de koers herijken. We gaan met een kompas kijken welke kant we op moeten. Volgens mij had ik het nog een keer uitgelegd: dan zet je je ski’s die kant op en ga je herkenningspunten zoeken. Het enige wat we nu hebben, zijn onze windvaantjes aan de stokken. Vervolgens wordt eigenlijk je hele wereld dat windvaantje. Bij elke stap check je of je nog ongeveer de goede kant op wijst. Dat gaat nooit helemaal goed, dus je gaat altijd een klein beetje heen en weer. Maar over het algemeen komen we tussen de pauzes in op één of twee graden nauwkeurig op de goede plek uit. Dat is natuurlijk echt heel vet om te merken dat dat zo werkt.

De desoriëntatie in white-out

Op het moment dat je een keertje even niet naar je vaantje kijkt en je gaat rechtop staan en een beetje rondkijken, ga je meteen de verkeerde kant op. Je hebt het gewoon niet in de gaten. Dat is het gekke. Dan wordt er vanuit achter in de rij geroepen: “Hé, banaan!” En als je omkijkt zie je dat je eigenlijk gewoon 45 graden de verkeerde kant op loopt, terwijl je echt het oprechte idee hebt dat je rechtdoor gaat. Dat is een hele, hele vreemde gewaarwording waar iedereen een beetje aan moet wennen, maar ook dat gaat steeds beter.

Regen, natte spullen en bevriezen

Toen we vannacht opstonden was het eigenlijk best wel slecht weer. Hetgeen wat je absoluut niet wil hebben als je gaat winterkamperen, namelijk dat het regent. Dus alles werd nat. We hadden onze bedden wel waterdicht ingepakt, maar je kleding wordt nat, je handschoenen worden nat, je donsjas wordt nat. Het is gewoon heel erg onprettig. Alles wat nat is, gaat zodra de temperatuur later op de dag naar beneden gaat bevriezen. En als het gaat bevriezen, dan word je koud. Gelukkig werd het heel langzaam kouder en werden we een beetje drooggewaaid. Op een gegeven moment hadden we ook echt lekker de vaart erin.

Kapotte ski en beslissing om kamp op te zetten

Net toen we ver aan de horizon een team zagen lopen, waarvan we dachten: daar gaan we even de sporen van oppikken en dan kunnen we lekker meters maken voordat de storm losbreekt, ging er een verbindingsstuk van de ski stuk. Dus we hebben een snelle fieldrepair gedaan en weer op pad gegaan. Maar een half uur later ging die weer kapot. Toen hebben we eigenlijk besloten: heel binnenkort moeten we toch de tent opzetten en ons gaan voorbereiden op de storm, dus laten we het nu maar meteen doen. Dan gaan we in de tent kijken hoe we die ski’s gaan fixen en tegelijkertijd nog een beetje rust pakken. Dat betekent wel dat we vandaag maar weer 13 kilometer hebben gedaan, terwijl we er eigenlijk gewoon 20 hadden willen doen. Dus we liggen een klein beetje achter op ons schema. We moeten even gaan kijken hoe en waar we dat kunnen inhalen. Maar ik denk dat het wel belangrijk was om te zorgen dat die ski’s goed in orde zijn, want zonder ski’s kom je natuurlijk helemaal niet vooruit.

Planning voor de nacht en morgen

Wij gaan snel naar bed. Om drie uur gaat weer de wekker, wat enigszins een normale tijd is in het expeditieleven. Eigenlijk een klein beetje laat, maar dat uurtje extra gunden we onszelf dan ook nog maar eventjes. Daarna weer gas erop morgen.