Sneeuwstormen en navigatie-uitdagingen in Groenland

Een compleet andere dag met sneeuw en slecht zicht

Dat was even een andere dag dan gisteren. We werden wakker met een dik pak sneeuw op de tent. En niet alleen dat, er was ook zware lage bewolking, want het heeft eigenlijk de hele dag gesneeuwd. Door die bewolking kon je eigenlijk, nou ja, je kon je hand nog wel voor de ogen zien, maar je kon geen reliëf zien in de sneeuw. En dat was heel erg lastig. Het was sowieso een dag met veel uitdagingen.

Natte spullen en plakkende sneeuw

Met temperaturen rond de nul smolt de sneeuw die op onze Arctic Beddings viel. De Arctic Beddings is eigenlijk een soort zak waar je bed helemaal opgeblazen in ligt. En dat zorgt ervoor dat je niet elke dag je bed helemaal hoeft op te ruimen. Dus je hoeft niet elke dag je slaapzak in een zakje te stoppen en je matje leeg te laten en ’s avonds weer opnieuw op te blazen. Dus dat is super efficiënt en super makkelijk. Maar zo’n zak is niet echt waterdicht. Dus op het moment dat die sneeuw ligt te smelten, wordt je bed nat. Daarnaast gaat, met temperaturen rond de nul, de sneeuw heel erg plakken. Dus je krijgt klompende sneeuw onder je schoenen. Dat zorgt ervoor dat je minder grip hebt met je crampons, met je stijgijzers. En ook als je bijvoorbeeld een slee omhoog moet duwen, krijg je veel makkelijker natte handschoenen. En alles wat nat wordt, is later natuurlijk koud, zodra het weer gaat vriezen in de nacht.

Moeilijk terrein en nauwelijks zicht

Het terrein waar we vandaag doorheen gingen heeft veel meer grote vormen. Dus waar we gisteren met een beetje micronavigeren heel makkelijk om obstakels heen konden, was het nu veel moeilijker om überhaupt te zien waar we naartoe moesten. Maar ook als je dan een obstakel tegenkomt, moet je best ver omlopen.

Scouten als een blinde muis

Om een goede route te vinden, gingen we ook vaak scouten. Dus dan gingen één of twee mensen proberen om een goede route te vinden, oftewel om een obstakel heen, of gewoon een stukje vooruit lopen om te kijken of het überhaupt te doen was. En of we geen hellingen tegenkwamen omhoog of omlaag. En dat scouten ging eigenlijk een beetje als een soort blinde muis. Met je stokken vooruit, en dan eerst je stokken goed prikken, goed hard in de sneeuw rammen, om te kijken of je niet toevallig ergens op een sneeuwbrug over een spleet staat. En dan pas je voet neerzetten. Op het moment dat je daar een klein beetje slordig mee werd, en toch een beetje tempo wilde maken, kon het zomaar zijn dat je met je stok opeens in de lucht knikte. Niet zozeer omdat er dan een spleet was, maar omdat er een helling omlaag was, dat je over een rand heen ging die je gewoon niet kon zien, zelfs als die vlak voor je schoenen zat. Dus dat was super lastig.

Zwaar werk en weinig vooruitgang

Daar zijn we heel langzaam vooruit gekomen. En we hebben waarschijnlijk ook veel meer hellingen genomen dan per se nodig was geweest. Vooral veel meer steile hellingen, omdat het gewoon bijna niet te doen was om een andere route te zien. Dus als je dan iets had gevonden wat begaanbaar was, dan gingen we daar maar heen. Maar dat betekende vaak wel dat we ergens steil omhoog moesten. En dat het, zeker met de klompe sneeuw in je crampons, bijna niet te doen was om je slee zelf omhoog te trekken. Dus wat we dan doen, is: één loopt omhoog met de slee, en twee of drie of zelfs alle vier duwen de slee mee omhoog. En vervolgens lopen we met z’n allen terug en pakken we de volgende slee. Dus we hebben heel wat kilometers gemaakt, maar niet zo heel veel kilometers vooruitgang geboekt. Maar in elk geval zijn we toch weer een stukje dichterbij om uit dit spleetterrein te komen. En alle kleine beetjes helpen.

Opklaringen op het moment dat we stoppen

Het grappige is dat we de hele dag zeiden: het zou toch zo fijn zijn als we een beetje meer zicht hadden, het zou zo fijn zijn. En op een gegeven moment heb ik gezegd: we maken gewoon kamp. Iedereen is moe en dit heeft niet te veel zin meer. En misschien dat we morgen een uur kunnen doen waar we vandaag twee of drie uur voor nodig hebben. We zetten de eerste ijsschroef in het ijs om de tent mee vast te zetten, en de lucht klaart op en het zonnetje begint te schijnen. Een hartstikke mooi cadeau, want daardoor konden we wel al onze natte spullen en slaapzakken en matjes en donsjassen drogen. Maar het was ook wel fijn geweest als het ietsjes eerder op de dag was geweest.

Een bizar landschap vol afgronden

Maar goed, we gaan er niet over klagen. We hebben nog steeds heel mooi uitzicht gehad en het is een bizar terrein waar we zijn. Het is gewoon één grote gatenkaas en valleien en, nou ja, niet echt spleten spleten, maar gewoon afgronden eigenlijk waar je je weg doorheen moet vinden. En ja, dat duurt even. Maar goed, het is pas dag twee, en morgen weer een dag.