Hoe repareer je 11 keer een binding op de ijskap van Groenland?
Soms zit het tegen.
Soms zit het heel erg tegen en soms is het ronduit… kut. Hierover gaat dit blog.
Voor onze expedities bereiden we ons altijd ontzettend goed voor. Maar ook met goed materiaal, goede zorg en de beste bedoelingen loopt het soms anders dan je wilt. Afgelopen voorjaar liep het een paar weken lang flink anders, tijdens onze oversteek van de Groenlandse ijskap van west naar oost. Karin Sloove was expeditieleider en had vier deelnemers bij zich. Ik zat in Nederland en volgde alles vanuit basecamp. Over de wind en de stormen kun je in de dagblogs genoeg lezen. Dit verhaal gaat over de bindingen, en over een handvol schroeven die er steeds weer uit getrokken werden.
Waar we mee vertrokken
Karin en twee deelnemers liepen op ski’s van mij: de Fischer Outback 68 met daarop de Rottefella NNN BC Magnum. Dat is de brede backcountrybinding die Rottefella zelf aanraadt voor expedities. De ski’s had ik in het voorjaar van 2025 gekocht. In het najaar van dat jaar gingen ze mee op een oversteek van oost naar west, zonder één probleem. Daarna hebben ze de winter in een afgesloten container in Kangerlussuaq gelegen.
We zorgen er altijd voor dat iedereen in het team op hetzelfde systeem loopt. Daar hebben we van tevoren over nagedacht. Gaat er iets stuk, dan heb je maar één soort onderdelen nodig, en die passen op elke ski. Voor Groenland hadden we drie reservebindingen bij ons. Verder zaten er in de repair kit:
- extra metalen klemmen, het deel dat de neus van je schoen vasthoudt en dat normaal als eerste kapotgaat;
- schroeven en een boortje van 3 millimeter;
- plastic inserts, lucifers en secondelijm;
- dik koperdraad, ijzerdraad en ducttape;
- een slagmoer.
Daarmee kom je normaal een heel eind.

4 mei
Een kapotte klem wissel je in een paar minuten. Maar op 4 mei kwam er een binding in z’n geheel van de ski af. “Als de hele voorkant van de binding met alle vier de schroeven eruit komt, dan kun je het alleen een paar cm verderop opnieuw proberen toch?” vroeg Karin me via de inReach. Dat was ons nog nooit overkomen.
Je houdt dan vier uitgescheurde gaten over, en daar pakt geen schroef meer in. Je hebt dan drie mogelijkheden:
- het gat iets ruimer boren en er een insert in zetten;
- het volproppen met lucifers, die afbreken, vastzetten met secondelijm en er een nieuwe schroef in draaien;
- de binding een paar centimeter verderop zetten, zoals Karin voorstelde.
Ze repareerde de ski en dat hield drie dagen. Alleen gaat er bij elke reparatie weer een handvol onderdelen op, en zoveel heb je er nu eenmaal niet bij je.

Zondag 10 mei
Op zondag 10 mei ging het echt mis. Er kwam een storm aan en de sneeuw was zo nat dat er dikke klonten onder de vellen bleven plakken. Met zo’n klont onder je ski til je bij elke stap meer gewicht op, en dat komt allemaal op die voorste schroeven terecht. Bij Neil, een van de deelnemers, schoot de binding die dag twee keer los. “Elke keer als we goed gaan, gebeurt er wat,” schreef Karin. De tweede keer was drie kwartier na de reparatie, net toen er een sneeuwbui overtrok en het spoor onder de verse sneeuw verdween. Karin heeft toen kamp gemaakt.
Alsof het nog niet genoeg was, brak tijdens het repareren ook nog haar boortje. Vanaf dat moment moest ze de gaten maken met haar Leatherman en een afgebroken boortje.
Ik heb die middag een appgroep aangemaakt met Onno de Boer en Wouter Plaatsman, allebei gids bij Arctic Adventure. We noemden het de technische dienst.
Allerlei scenario’s over de oorzaak van ons probleem passeerden de revue. Wouter dacht dat er steeds sneeuw onder de schoen kwam, waardoor de voorste schroeven extra te verduren kregen. In Karins repair kit zat dik koperdraad, precies voor dit soort klussen. Onno: “De koperdraad is prima. Lekker massief en stevig, en de kunststof mantel beschermt de boel en helpt bij het aanbrengen en vasttrekken.” Karin boorde de voorste gaten helemaal door, reeg de binding met draad, deed er een schroef bij om de draad vast te klemmen en plakte de andere gaten af. “Als dit niet werkt, weet ik het trouwens ook echt niet meer. Ik heb geen schroefjes meer, bijna geen tape meer, geen boor meer.”
Voor het geval een binding helemaal niet meer wil houden, hebben we een slagmoer bij ons. Een uiterste redmiddel. Je boort een gat dwars door de ski, smelt de moer van onderen in het belaag en zet de binding er van bovenaf met een bout op vast. Eén slagmoer is genoeg voor één ski, niet voor een serie ski’s die het allemaal begeven. En ook dit ging niet vanzelf. De moer zat niet diep genoeg in de ski, waardoor de bout hem net niet haalde. “Ik zie de schroef zitten aan de andere kant, maar ik kom nog altijd millimeters te kort,” schreef Karin. Toen heeft ze de ski zelf verhit, zodat de moer dieper wegzakte. Daarna draaide de bout er wel in. “Je wilt niet weten hoe. Maar het zit. Voor nu.” Beide ski’s van Neil waren weer gerepareerd.
Bij dat gepeuter zag Karin voor het eerst hoe de kern van de ski eruitzag. “De binnenkant is helemaal rot, dus ik hoop dat het houdt.”
Karin besloot zelf op die gerepareerde ski verder te gaan en gaf Neil haar eigen ski’s. “Ik ga op deze ski’s verder lijkt me. Minder druk op alles.” Zij heeft een lichtere techniek en dacht dat een zwakke ski het bij haar langer volhield. Dan kon de deelnemer in elk geval op goed materiaal verder.

Moedeloos
Dat hielp maar een dag. Op 11 mei trok Neil de binding uit de ski’s die hij van Karin had gekregen. “Je gelooft het niet… weer een binding eraf. Wel weer Neil. Op mijn ski’s.” Na de volgende reparatie zat de binding er binnen een uur weer uit. “Heren, ik word een beetje moedeloos hiervan,” schreef ik in de appgroep.
Karin ging daarna een uur vlak achter Neil skiën om te zien of hij iets geks deed. “Ik heb net een uur achter hem geskied voor hij er weer uit ging. Maar ik zie niks echt geks. Hij glijdt iets minder soepel dan ik, maar is geen stapper.” Wel had hij een zware slee.
Omdat Karin geen gaten meer kon boren, omdat haar boor was gebroken, werkte Onno via de app een methode uit in drie stappen: “Spijker, dunne schroef, dikkere schroef.” Dus eerst met een spijker voorslaan, dan een dun schroefje erin om het gat te vormen, en daarna de definitieve schroef erin met secondelijm. We hebben geen liters van dat spul bij ons. Dus met zo’n kleine tube is het na een aantal reparaties ook wel gedaan.
Ondertussen ging ik op zoek naar andere ski’s, en die waren er. In Kangerlussuaq stond een paar dat over was, omdat een van de deelnemers zijn eigen ski’s had meegenomen. Dat paar is niet mee de ijskap op gegaan. Een reserveski stond niet op onze paklijst, en dat een binding in z’n geheel van een ski kon afkomen, daar hadden we wel rekening mee gehouden. Maar niet 11 keer…
Elke kilo extra op je slee maakt je ook eerder moe, dus je laat spullen achter die je waarschijnlijk niet nodig hebt. Met wat we toen wisten, kon je die afweging zo maken. Nu weten we beter.
Een sneeuwscooter had geen zin. In 2008, bij mijn eerste oversteek, reed er een supportteam van een televisieproductie met ons mee. Na een paar kilometer moesten ze stoppen, omdat er aan de rand van de ijskap te veel spleten zaten. Dus heb ik een master sergeant van het Amerikaanse leger gebeld. Via het contactformulier van Air Mobility Command vroeg ik ook of er een trainingsvlucht van Kangerlussuaq naar Camp Raven ging waar een paar ski’s mee kon. Ik kreeg een vriendelijk antwoord met een verwijzing naar een regeling voor passagiers. Er vlogen die dagen geen toestellen die kant op.
Die avond zette ik in de appgroep op een rij met wie ik inmiddels allemaal contact had:
- Onno en Wouter;
- het Amerikaanse leger;
- een contact in Kulusuk en iemand die net de oversteek had gedaan;
- een meteoroloog;
- de helikoptermaatschappij aan de oostkust;
- onze man in Kangerlussuaq;
- en natuurlijk Karin.
“En dat allemaal voor een paar bindingen.” Onno antwoordde droog: “Welcome to Basecamp.”
De volgende ochtend schreef ik Eric Philips aan, medeoprichter en voormalig voorzitter van de International Polar Guides Association. Zijn dochter Mardi liep met haar team van Icetrek zo’n twintig kilometer voor ons uit. Ik vroeg of zij reserveski’s konden missen. Mijn idee was dat ze die met een waypoint in de sneeuw konden zetten, zodat Karin ernaartoe kon lopen. “Als dat werkt, zou dit echt de meest briljante oplossing ever zijn,” schreef ik in de appgroep.
Het voelde ongemakkelijk om dat te vragen, want ook zij konden ieder moment met kapotte ski’s komen te staan. Na een nacht overleg hielden ze hun reserveski’s zelf. Ze waren met tien man en hadden al een kapotte schoen in de groep. Als wij met hun ski’s alsnog werden geëvacueerd, zaten zij met een probleem. Daar had ik alle begrip voor. Mardi legde wel klittenbandstraps voor ons klaar in de radarkoepel van Dye 2. Annie, gids van weer een ander team, liet er rubberen Voile-straps achter. Hiermee zouden we wellicht de bindingen weer strak op de ski’s vast kunnen zetten. Beter iets dan niets.
Intussen sprak ik met Greenland Copter over een plan B: het team aan de oostkant laten ophalen, voor het geval de ski’s het echt niet meer hielden en het team ergens zou stranden. Maar het team liep door. Op 13 mei stond de teller halverwege de dag al op 18,3 kilometer. “Man, man, man, wat is dit spannend. Het lijkt de Tour de France wel,” schreef ik.
Onno: “De Giro di Groenlandia.”

Camp Raven
Op 14 mei kwam het team aan bij Dye 2, een verlaten radarstation uit de Koude Oorlog op ongeveer een derde van de route. Anderhalve kilometer verderop ligt Camp Raven. Daar oefent de New York Air National Guard met de LC-130, een Hercules op ski’s, het landen op sneeuw en ijs. Het kamp is alleen in de zomer bemand en wordt na het seizoen weer afgebroken. Waren we in het najaar gegaan, dan had daar niemand gezeten.
Het waaide die dag te hard om de landingsbaan te onderhouden, dus de mannen van Camp Raven hadden tijd over. Ze vonden het prachtig om een klusje te hebben. De binding van Karins ski, inmiddels de Frankenstein-ski, zetten ze zo vast dat je hem er volgens Karin alleen nog met grof geweld af kreeg. Dit hebben ze gedaan door bouten door en door de ski’s te monteren en de moer in de ski te verzinken. Op die ski heeft Karin de rest van de oversteek gelopen. Via de officiële weg kon het Amerikaanse leger ons niet helpen, maar op de ijskap dus wel.

De laatste twee weken
Na Camp Raven had Karin twee reserveski’s op haar slee. Die waren vrijgekomen toen een deelnemer bij Camp Raven de expeditie verliet. Ze kwamen goed van pas.
Op 25 mei brak er een onderdeel van Neils binding. Karin pakte haar slee uit en gaf hem een andere ski, en die dag liepen ze ruim 30 kilometer. In de tent werd de ski die avond weer vakkundig gerepareerd. Zo hadden we altijd een ski voor een snelle wissel op de slee liggen.
Op 28 mei brak bij hem de voorste schroef af. Het was juist een langere schroef, die Karin erin had gedraaid omdat die steviger leek. “En weer een binding eruit getrokken, deze keer een met een lange schroef voorin die afgebroken is. Verder gaat alles prima.” De ski die ze de avond ervoor had gerepareerd, lag al klaar bovenop haar slee. Ski eraf, andere ski eronder en door. Karin vergeleek het met een bandenwissel in de Formule 1. In de appgroep schreef ik: “Slot, maar niet van harte. We hebben weer een gebroken binding.” Die dag liepen ze 29 kilometer over hoge sastrugi, en op 29 mei kwamen ze aan op het eindpunt aan de oostkant.

Wat zoiets met je doet
Een kapotte binding is meer dan een materiaalprobleem. Elke reparatie kostte het team overdag tot een uur. Dat gaat ten koste van je snelheid en van de afstand die je op een dag haalt. “We verliezen nu weer precies de gouden uren om vooruit te komen,” schreef Karin op 10 mei in haar blog. Gebeurt dat een paar keer achter elkaar, dan ga je je afvragen of je de overkant überhaupt wel haalt.
De irritatie richt zich eerst op het materiaal, maar al snel ook op elkaar. Op de ijskap is weinig afleiding, en je frustratie kun je nergens kwijt. Er sluipt ook twijfel in. Ligt het aan mij dat het steeds kapotgaat? Doe ik iets verkeerd? Ook wij in basecamp zaten met onze handen in het haar. We konden tips geven, maar aan de uitvoering konden we niets doen. We konden geen materiaal opsturen, geen schouderklopje geven en geen knuffel. We moesten het doen met goedbedoelde berichtjes.
En juist als je geïrriteerd raakt, moet je je volledig blijven concentreren op een nette en zorgvuldige reparatie. Stel je voor: het is min twintig en je zit met koude vingers in de tent een binding te repareren. De rest van het team eet al of ligt in de slaapzak. Dan is de verleiding groot om er snel een schroef in te draaien en ook te gaan slapen. Maar je weet dat dat niet genoeg is. Dus maak je elke reparatie helemaal af, tot de binding zo goed als perfect zit. En je weet dat hij er de volgende dag toch weer uit kan schieten, want dat is al vaker gebeurd.
Zo grijpt op een expeditie alles in elkaar. Een paar schroeven in een ski raken direct de mentale weerbaarheid van het hele team. Wil je daar bovenop blijven staan, dan moet je stevig in je schoenen staan.

Wat er nu anders gaat
Wat er precies mis was, weten we nog steeds niet zeker. Ik zie twee mogelijkheden.
Misschien is er tijdens de oversteek in het najaar vocht in de kern gekomen en is het hout in de container gaan rotten. Karin heeft dat rotte hout met eigen ogen gezien. Vooraf controleren had niet gekund. De kern zit dicht onder een belaag, stalen kanten en een bovenkant die je niet open krijgt.
Maar de bindingen kwamen ook los uit Karins eigen ski’s, en steeds bij dezelfde deelnemer. Dat wijst eerder op kracht. Alleen zag Karin niets geks aan zijn manier van skiën, en dezelfde reparatie hield bij haar wel. Een zware slee en natte sneeuw onder de ski verklaren een deel, maar niet alles. Ik denk dat het een combinatie was.
Wat ik wel zeker weet: met één reserveski had het team uren gewonnen. Vanaf nu gaat er standaard één reserveski met binding mee. Die staat op de paklijst, en de paklijst is mijn verantwoordelijkheid.
Op 11 mei, midden in al het gedoe, schreef Wouter dat het een epische editie werd als we dit fixten. Ik schreef terug: “Ja, dat wel. Maar ik wil geen epische editie. Ik wil gewoon saaie expedities.” Dat meen ik nog steeds. Maar als het dan toch tegenzit, dan het liefst zoals hier. Met een technische dienst die ’s avonds laat nog over schroeflengtes zit te appen, teams op de ijskap die straps voor elkaar achterlaten, een paar Amerikanen met tijd en gereedschap, en een expeditieleider die zelf op de slechtste ski gaat staan en daarmee de oostkust haalt.
Henk-Jan Geel
Oprichter en expeditieleider, Arctic Adventure


















Henk-Jan, bedankt voor dit uitgebreide inzicht in het bindingmisterie. De straps om de binding te fixeren is dan uiteindelijk toch niet gebruikt? Reserve ski, altijd een must zou ik zo zeggen. Doen ze bij Into the Artic altijd en betaald zich altijd terug. Je kunt immers ook een ski verliezen. Be prepared!
Hey Hendrik,
Dank je wel voor je reactie. De straps hebben we wel even gehaald maar toen we bij Camp Raven waren, hebben we voor een meer definitieve oplossing gekozen. We wisten niet zeker of bij Camp Raven de juiste materialen aanwezig waren en of de mensen al daar ons wilden helpen, dus die straps waren een welkom onderdeel van de oplossing.
Ieder nadeel heeft een voordeel. Zo kwamen mijn halverwege vrijgekomen ski’s handig van pas! ;-). Enne zorg de volgende keer niet alleen voor extra ski’s en straps maar ook een leatherman in de basisuitrusting. Gelukkig had een deelnemer die bij zich anders waren al deze vindingrijke oplossingen niet eens mogelijk geweest. ;-)
Hey Jasmijn, die skis zijn zeker van pas gekomen en ik heb nu Voile straps in de basisuitrusting. Die repairkit wordt ieder jaar weer zwaarder en onze kennis steeds beter.