Luister naar de Expeditie Groenland Update

Meld je aan voor de Expeditie Newsflash.

Ontvang tijdens de expeditie alerts van nieuwe blogs in je mail.

Voorlaatste dag en het uitgraven van de tenten

Als het goed is zit de voorlaatste dag van de expeditie erop. Zoals eigenlijk elke dag was het weer een dag vol verrassingen. Vanochtend vroeg bleek dat we iets meer tijd nodig hadden dan gedacht om de tenten uit te graven. We waren om 4 uur opgestaan en pas om 8 uur op pad, omdat de tenten helemaal ingesneeuwd waren door de storm. We dachten: dat maakt niet zoveel uit, nu gaan we lekker meters maken. Maar niks bleek minder waar.

Sastrugi en zware omstandigheden

De storm had de sneeuw wel heel hard gemaakt, maar het probleem was dat er hele hoge sastrugi waren ontstaan door de vele wind. De sneeuw was zo hard dat als je probeert vooruit te komen, je met je halve vellen vrijwel geen grip hebt als je bovenop zo’n sastrugi staat, omdat je maar een klein contactpunt hebt. Tegelijkertijd moet je slee ook ergens achter je over zo’n sastrugi heen. Dan wordt het best een klus om met je gewicht en evenwicht grip te zoeken om die slee vooruit te trekken. Ondanks dat we na een rustdag vol frisse moed op pad gingen, hadden we na de eerste 2 shifts, dus na ongeveer 3 uur lopen, zo’n 8 kilometer afgelegd. Dat is heel langzaam voor ons doen. Normaal zitten we na de eerste 2 shifts op bijna 10 kilometer. Er zaten een paar stukken tussen waar de sneeuw wat makkelijker was en waar we beter konden skiën, maar dat probleem bleef de hele dag terugkomen. Het voelde een beetje alsof je in de film Dune zat, maar dan in de sneeuw: stap, glij, schuif, en vooral geen regelmaat in je passen. Want elke 3 à 4 passen moest je je slee weer over een nieuwe sastrugi hijsen. Dat was heel vermoeiend.

Materiaalpech en snelle oplossing

Ons materiaalduiveltje is er nog steeds en kwam weer even om de hoek kijken. Deze keer ging de binding van de ski bij Neil kapot, maar niet omdat de voorste schroef eruit was getrokken; die was gewoon helemaal afgebroken. Ik dacht slim te zijn door er een langere schroef in te doen die beter zou houden, maar dan breekt die dus gewoon. Ondertussen zijn we zo geoefend in dit probleem dat de ski die ik gisteren had gerepareerd al als reserveski bovenop mijn slee lag. Toen de binding brak was het meteen: ski uit, anders ski van de slee af, onder zo’n voet schuiven, koppel de ski op de slee en hoppatee. Net een Formule 1-bandenwissel, maar dan anders.

Weer, uitzicht en afstand

De rest van de dag begon, zoals bijna elke dag, koud en winderig. Later op de dag werd het wat minder winderig en wat warmer. Wat vooral tof was vandaag, is dat we bergen hebben gezien. We zien nu echt het einde van de ijskap letterlijk in zicht komen. Je kunt het ook zien op de foto die bij het blog zit. Als je naar de horizon kijkt rechts van Marlene, dan zie je daar de toppen van een berg bovenuit steken. Vanaf de plek waar we kamp hebben gemaakt, kunnen we zelfs een heel klein streepje zee zien. Het is echt heel tof om een keer iets anders te zien dan alleen blauwe lucht, of niet zo blauwe lucht, maar iets dat daadwerkelijk vorm en een andere kleur heeft. We hebben niet helemaal de afstand gehaald die we wilden halen. We hadden minimaal 31 à 32 kilometer willen doen; het zijn er 29 geworden, ondanks dat we een extra shift hebben gelopen. We zijn 11 uur onderweg geweest, wat ook wel aangeeft hoe lastig het terrein was.

Vooruitblik op de laatste dag

We zijn gewoon content met waar we zijn en gaan kijken wat morgen brengt. De laatste dag skiën van deze expeditie, linksom of rechtsom. We hebben nog wel wat kilometers te gaan voordat onze voetjes grond aantikken, zo’n 32 nog. Dus ja, we gaan zien of we er morgen komen.