De verborgen realiteit van expeditieleider in Groenland

Beeld versus werkelijkheid van expeditiewerk

Ik word regelmatig door mijn vrienden gebeld en die vragen dan: “Yo, hé Henk-Jan, waar ben je nu?” En dan zeg ik heel vaak: ja, gewoon thuis achter de computer. Dus wat mij betreft gaan we vanavond even een biertje drinken. Om eerlijk te zijn vinden ze dat altijd gek, want in hun hoofd ben ik altijd op expeditie. Ik snap het wel, want dat is natuurlijk wat je altijd ziet op sociale media: die sneeuw, die eindeloze vlaktes en dat soort dingen. Maar de werkelijkheid is anders, want ik zit vooral, net als nu, gewoon thuis achter de laptop. Ik ben kaarten aan het bestuderen, ik ben satellietbeelden aan het analyseren, routes aan het uitwerken en scenario’s aan het doorrekenen. Ik ben bezig met mijn materiaal en dat soort zaken. Dat is eigenlijk het grootste gedeelte van mijn werk. Het klinkt misschien stoer en het staat leuk op LinkedIn, Henk Jan Geel, expeditieleider, maar om eerlijk te zijn is het soms ook gewoon ontzettend saai werk. Dat is eigenlijk wat ik de hele dag doe: het voorkomen van problemen.

Het echte werk is voorbereiding

Ik pas routes aan voordat we vertrekken, ik denk over dingen na en ik visualiseer zaken. Ik denk na over wat er fout kan gaan en hoe we dat kunnen voorkomen. En als het dan toch gebeurt, hoe we het vervolgens snel kunnen oplossen. Voor de deelnemers voelt het als out of your comfort zone, maar voor mij is het precies het tegenovergestelde, want ik moet ervoor zorgen dat alles binnen de safety zone blijft. Dat is de taak van de expeditieleider, elke dag opnieuw. Die hele Groenland-expeditie begint gewoon thuis hier in Utrecht, als ik naar buiten kijk met uitzicht op de overburen. Daarom gaat deze update alleen maar over de voorbereiding. Gisteren had ik het er nog over tijdens een lezing in Antwerpen. Ik zei toen ook: het begint eigenlijk achter de computer aan de keukentafel. De voorbereiding is niet het werk vóór het werk. Die voorbereiding is het werk. Tachtig procent van de hele expeditie is alleen maar voorbereiden, voorbereiden, voorbereiden.

Scenario’s en vooruitdenken

Ik visualiseer wat er fout kan gaan. Stel je voor, we maken een hele goede planning. Natuurlijk doen we dat, en het gaat allemaal beter dan verwacht. Komt het team eerder aan, dan moet ik daarop voorbereid zijn. Maar stel dat het niet gaat zoals verwacht. Dan komen we misschien later aan. Sterker nog, misschien moeten we halverwege omdraaien. Ook daar wordt over nagedacht. En stel je voor dat er iets misgaat met een van de expeditieleden, en laat het alsjeblieft niet gebeuren, maar ook daar moeten we over nadenken. En dat doen we zeker.

Medische briefing en risico’s

Gisteravond hadden we onze medische briefing met Extreme Medicine. Maybritt en Loes, twee artsen, onder andere van de spoedeisende hulp, waren online aanwezig om het hele team uitleg te geven over alle scenario’s die kunnen ontstaan op een poolexpeditie. We hebben het gehad over onderkoeling, uitdroging, botbreuken en blaren. Over sneeuwblindheid en dat soort zaken. Maar we hebben het ook gehad over de mentale aspecten. Want het expeditieteam zit straks vier, misschien wel vijf weken in een soort isolatie. De enige mensen die je om je heen ziet, zijn je teamgenoten. Als je een slechte dag op je werk hebt, is het soms fijn om naar huis te gaan en met familie, je vriend of vriendin of je partner te praten en te zeggen: ik heb een rotdag gehad. Dat kan het expeditieteam niet. Als zij een rotdag hebben gehad, moeten ze dat met hetzelfde team, waarmee ze net die rotdag hebben gehad, ook weer bespreken. Daar moet je je bewust van zijn. Dat mentale aspect, elke dag hetzelfde doen, vrijwel elke dag hetzelfde tempo, vrijwel elke dag hetzelfde uitzicht, maar zeker de hele maand dezelfde mensen om je heen, dat doet wat met je.

Medische voorbereiding en teamrollen

Met die medische voorbereiding kijken we hoe we dit goed kunnen doen. Karin, de expeditieleider, heeft een Wilderness First Responder-opleiding, dus zij weet echt wel wat je moet doen als er iets aan de hand is. We hebben ook een brandweerman in het expeditieteam. Niet dat we denken dat er brand uitbreekt, maar het is een van de deelnemers en die heeft ook een medische achtergrond. Dat is alleen maar fijn, om gebruik te kunnen maken van de expertise die in het team aanwezig is. Zo gaan we uiteindelijk op pad in Groenland. Ik zeg altijd: er liggen zes P’s aan de basis van een goede executie. Dat is P, P, P en nog een keer drie P’s. Die staan voor: Proper Planning Prevents Piss Poor Performance. Met een goede planning zorgen we ervoor dat de uitvoer, want die moet zeker nog gebeuren en is hartstikke leuk, ook hartstikke goed gaat.

EHBO, medicatie en laatste stappen

Met de EHBO, om daar nog even bij te blijven: we hebben een hele grote EHBO-traumakit bij ons voor alle wonden die kunnen ontstaan. Dat gaat van een blaar tot en met een slagaderlijke bloeding. We kunnen het allemaal behandelen. We hebben medicatie bij ons, van paracetamol tot voorgeschreven antibiotica. Karin is daarbij de verlengde arm van onze top cover. De top cover zijn de medische specialisten die in Nederland zitten. In overleg met die medische specialisten mag Karin, en dat is bij hoge uitzondering, medicatie toedienen die normaal alleen door een huisarts voorgeschreven kan worden. We zijn bijna klaar met de laatste voorbereidingen. Morgen spreek ik Karin en dan gaan we alles nog een keer in detail doornemen. Daarna ga ik zelf naar Schotland op een avontuur. Karin stapt dan bijna op het vliegtuig via Denemarken naar Groenland.