Verplaatsing over de Groenlandse ijskap. Door drie deelnemers aan de Groenland Expeditie.

Halverwege de Groenlandse ijskap: 25 km in extreme kou

Meld je aan voor de Expeditie Newsflash.

Ontvang tijdens de expeditie alerts van nieuwe blogs in je mail.

Vanochtend en de eerste kilometers

Hi! Welkom bij de leuke feitjes, losse eindjes, wist-je-datjes en vragen-editie van deze blog. Maar eerst even heel kort over vandaag. Vanochtend was het bikkelkoud toen we wakker werden. We zaten rond de min 16, maar er stond nog best wel een stevig briesje, dus de gevoelstemperatuur lag eerder rond de min 25. Ik moet eerlijk zeggen dat ik weinig zin had om de wind überhaupt tevoorschijn te halen om het te gaan bekijken, want we waren veel te druk bezig met zo snel mogelijk inpakken en zorgen dat we aan het lopen kwamen. En lopen deden we. Sterker nog, Malene had de eerste shift en die schoot echt als een pijl uit de boog weg, waardoor we met z’n allen binnen minder dan 10 minuten van koud naar oververhit raakten. Daarna ging het gelukkig iets rustiger aan en konden we met laagjes aan- en uittrekken en een beetje ventileren, zodat we onze lichaamstemperatuur onder controle konden houden.

Afstand, tempo en omstandigheden

Al met al hadden we vandaag 25 km op de teller staan, althans op mijn horloge. De daadwerkelijke verplaatsing is iets minder, want we gaan af en toe nog steeds als een donkere karavaan over de ijskap. Maar dat mag de pret niet drukken, we hadden het naar onze zin. In de middag viel de wind een beetje weg. En zeker nu we hier kamp hebben gemaakt, is het eigenlijk in ieder geval in de tent heel aangenaam met een zonnetje erop. Ook al is het buiten nog steeds min 15 graden. In de tent kun je gewoon rustig met je T-shirt zitten, omdat de zon er volop op staat. Dus, goede tijden, goede tijden.

Halverwege en vooruitblik

Een aantal van de feitjes en weetjes: we zijn vandaag, als het goed is, zo’n beetje halverwege de route aangekomen. We hebben dus een recordafstand afgelegd vandaag, 25 km. En als het goed is komen we niet morgen, maar de dag daarna op het hoogste punt. Daarna wordt het allemaal een klein beetje makkelijker. Het zou ook een paar dagen rustig en stabiel weer moeten blijven, dus laten we daar snel van gaan profiteren.

Wist-je-datjes onderweg

Een van de wist-je-datjes is dat Malene volgens mij vanochtend niet alle spullen heeft meegenomen. Althans, ik kan me dat bijna niet voorstellen. Die moet de helft van de slee begraven hebben, want die ging zo hard de hele dag. Of er moet iets in haar eten hebben gezeten wat we allemaal wel willen. Wat verder leuk is, eigenlijk een leuk feitje, is dat elke keer als we pauze hebben, iedereen van het pad af gaat. Er is geen pad, we maken zelf ons pad. En toch, op het moment dat we pauze hebben, slaat iedereen rechtsaf en parkeert naast het pad, op de onmiddellijke ijskap waar eigenlijk verder niemand is, alsof we iemand in de weg zouden staan. Een ander leuk weetje is dat alle expedities die op dit moment op de ijskap rondlopen worden geleid door vrouwen. We hebben de expeditie van Icetrek met Mardi en we hebben Team ACDC met Annie. De twee Noorse dames, Marta en Liv, zijn zelfstandig op pad. En dan heb je natuurlijk ons. Om dan nog een klein beetje terug te cirkelen naar Camp Raven: daar staan drie mannen en één vrouw. En dat was de vrouw die de scepter zwaait in Camp Raven. Dus, women rule the ijskap.

Camp Raven en logistiek

Nu we toch even terug zijn bij Camp Raven: de New York Air National Guard doet de logistiek van de US bases op Antarctica. Dus, dat levert weer een feitje ingevuld. En ze gaan naar de ijskap.

Hallucinaties en het vogeltje

Dan is er nog een leuke. En dat is dat het blijkbaar enigszins normaal is dat mensen op enig moment hallucinaties krijgen op de ijskap, omdat er gewoon zo weinig prikkels zijn dat je brein ze zelf maar gaat verzinnen. Eigenlijk al in een van de eerste dagen dacht ik een vogeltje te zien. Ik dacht: ik zie een vogel. En iedereen keek me aan alsof ik ze zag vliegen. Maar nu hebben we twee of drie dagen terug een aantal keer, niet één keer maar meerdere keren, met z’n allen een vogeltje gezien. Dus nu is een beetje de vraag: zijn we dan met z’n allen precies hetzelfde aan het hallucineren? Of zijn er daadwerkelijk vogeltjes? Dat kan ik me dan weer bijna niet voorstellen, want als je hier rondkijkt, er is hier niks, er is geen voedsel, er zijn geen schuilplaatsen. Maar het is een klein zwart-wit vogeltje, het lijkt een beetje op een meesje. Dus ik vraag me dan af: kun je ook gezamenlijk hallucineren, of zien we ze allemaal ondertussen gewoon vliegen?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.